New-Label | Waarom hebben we zo’n obsessie met weten wat ‘normaal’ is?
21559
post-template-default,single,single-post,postid-21559,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-2.6,wpb-js-composer js-comp-ver-4.9.2,vc_responsive

Waarom hebben we zo’n obsessie met weten wat ‘normaal’ is?

men-311308_1280

 
Abnormaal
In mijn studieboek van Klinische Psychologie staat dat je pas weet wat ‘abnormaal gedrag’ is als je weet wat ‘normaal gedrag’ is. Als je weet hoe je het moet plaatsen, in welk refentiekader. Maar het is geen harde grens. Het is niet zwart-wit. Wat voor jou normaal is, is voor mij niet normaal.
Normaal verdeling
Niet alleen in gedrag zijn we op zoek naar de norm, ook in statistiek kijken we naar gemiddelden en normaal verdelingen. In het midden van de grenzen zitten. Het midden is ‘normaal’.
Maar waar leggen we de grens? Wanneer is iets niet meer ‘normaal’ maar ‘apart’ of ‘uniek’? Of ‘bijzonder’? ‘Normaal’ wordt gezien als ‘goed’, ‘niet afwijkend’. Lopen in de pas. Geen onverwachte dingen doen of zeggen.
 
De norm
En dit komt op heel veel plekken terug. Zodra je afwijkt van de norm, van het meest bewandelde pad, vinden mensen het raar. Kunnen ze je niet plaatsen.
Toch proberen we iedereen te meten en onder te brengen in statistieken.
Op mijn werk moest ik een persoonlijkheidstest invullen. Natuurlijk leer je jezelf dat beter kennen en kun je inzichten krijgen. Maar waarom plaatsen we onszelf zo graag in een hokje? Wat als we niet in een hokje te plaatsen zijn? Maken we dan een nieuw hokje aan?
 
Nooit helemaal normaal 
Ik snap dat we ergens bij willen horen. Maar waarom willen we zo graag weten wat normaal is?
Waarom willen we ons vergelijken met een gemiddelden? We meten onszelf en onze eigenwaarde af aan cijfers die eigenlijk niets zeggen over wie we zijn. We zijn allemaal uniek. We kunnen nooit 100% normaal zijn, gelukkig. Ergens zullen we afwijken van de statistieken.
 
Je bent uniek, gelukkig 
We hoeven niet altijd de gulden middenweg te vinden of het geijkte pad te bewandelen. Waarom zoeken we niet onze eigen weg? Onze eigen ‘normaal’. Wanneer vinden we onszelf goed genoeg? Wanneer stoppen we met vergelijken?
Ik hoop dat authentiek en jezelf zijn belangrijker wordt dan ‘normaal’ zijn. Dat we stoppen met meten om te weten wat normaal is. En stoppen met onszelf te vergelijken met die normaal verdeling. Normaal zijn is ook goed, maar jezelf zijn is beter.
“Wees jezelf, er zijn al zoveel anderen” Loesje
Geen reactie's

Post a Comment