New-Label | Spullen loslaten – lastig, onmogelijk of een uitdaging?
21571
post-template-default,single,single-post,postid-21571,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-2.6,wpb-js-composer js-comp-ver-4.9.2,vc_responsive

Spullen loslaten – lastig, onmogelijk of een uitdaging?

Gisteren heb ik de documentaire ‘Overal spullen: Tellen tot je erbij neervalt‘ gezien. Een documentaire waarin een vrouw haar spullen gaat tellen. Omdat ze zoiets heeft “Het kan toch niet zo zijn dat ik nog niet alles heb? Ik heb het punt dat ik alles heb misschien gemist.”

Spullen tellen in een huis waarin gewoond wordt, is best lastig, vooral als je veel spullen hebt. En als je nog een man hebt en een kind van 18 maanden. En als je huis niet groot is.

Veel spullen of normaal?
Maar wat is veel?
Lijkt het veel als een huis klein is? Of gaan we ook meer spullen verzamelen als ons huis groter is? Zet het huis de limiet en als de limiet is bereikt, gaan we dan groter wonen?
Hebben we tegenwoordig veel meer spullen? Maar ook grotere huizen? En hoeveel hebben we echt nodig?

Loslaten
In de documentaire wordt ze zich, door o.a. te tellen, bewust van de hoeveelheid spullen ze heeft. Van de kapotte spullen die ze heeft, maar ook van de dubbelen. Ze vraagt zich af waarom ze koopt en wat spullen met je doet. Zij voelt een enorme verantwoording over die spullen. Maar ik denk dat je ook moet kunnen besluiten: ik laat het los.

Lastig, onmogelijk of een uitdaging?
Niet iedereen vind loslaten even leuk of gemakkelijk. Dat blijkt ook wel uit de documentaire. 
Wat is jouw binding met spullen? Hou je van spullen?
En hoe meer hoe beter?
En als je dan spullen weg doet, wat vind je dan de lastigste ruimte om spullen in weg te doen?
– Slaapkamer / kleding? 
– Zolder / nostalgie? 
– Keuken? 
– Computer documenten? 
– Digitale foto’s?
– E-mails?
– Spullen van de kinderen? 
– Werk-studeerkamer / boeken?
– Sport & spel?
– Berging & tuinspullen?
– Woonkamer / woonaccessoires?
– Anders…?

Wat maakt het lastig?
De waarde? De emotionele waarde? De herinnering? De wens? Voor als?

Computer
Persoonlijk vind ik de computer altijd zo’n gedoe. En het staat er toch goed. Maar gisteren heb ik een flinke slag geslagen met mijn e-mails. Heerlijk! Weer overzicht. Vond nog twee e-mails waarop ik moest reageren. Gelukkig nog net op tijd.

Boeken
Boeken lezen is een van mijn hobby’s. Ik heb er dus flink wat, maar ik koop ze eigenlijk allemaal tweedehands, lees de boeken die ik wil lezen en ben inmiddels zo dat ik ze dan doorgeef of ik breng ze naar de kringloop. Ik heb nu 20 leesboeken die ik echt wil bewaren, waaronder de serie van Harry Potter, love it :-). Weer veel boeken weggedaan en laatst ook weer naar de boekenmarkt geweest (1x per jaar), dus ook weer wat nieuwe aanwinsten. Alleen maar boeken gekocht die ik echt wil lezen, allemaal 1 euro per stuk. 
Maar ik heb ook nog non-fictie. Ik probeer die ook zoveel mogelijk te lenen op mijn werk (bibliotheek hbo-onderwijs). Dat gaat goed. Dus de komende tijd ga ik mij richten om mijn non-fictie boeken te minimaliseren.
Hier een filmpje van Adam de Minimalist over (teveel) boeken.

Hobby spullen
Ik heb laatst heel veel hobby spul weggedaan, je weet wel, creatieve knutselspullen. Het leek mij wel leuk, zag veel leuke dingen in mijn omgeving en op Pinterest, maar ik heb er geen tijd en passie meer voor. Moet ik dan de spullen bewaren voor als? Of te kennen geven dat het in een opwelling of vanuit een wensgedachte was gekocht, maar totaal niet past in mijn werkelijke leven, dus ik er ook echt niets mee ga doen.
Ik besluit het allemaal weg te doen, hup, naar de kringloop. Dat schoot enorm op, maar moest wel even slikken. Het gaat nu echt weg. Maar daarna voelde het enorm goed en luchtte het op dat ik die stap had gezet.

Wat vind jij lastig?

2 Comments
  • mijnessentialia.nl

    2 maart 2015 at 17:53 Beantwoorden

    Ik heb de documentaire ook gezien. Ik vond het erg jammer dat ze nooit de stap maakte naar: doe dat dan weg! Hou alleen dat waar je blij van wordt en wat je nodig hebt. Dat frustreerde me wel, naar mate de documentaire voortging.

    Ze had een commerciele inslag, geen minimalistische. En ze deed het tellen als vingeroefening, niet als methode om je leven te verbeteren door te ontzooien, ontrommelen of te ontspullen.

    Ik heb het zelf lastig gehad met dingen die ik van anderen heb gekregen. Ik moest echt lang nadenken en beredeneren: zij komen hier niet kijken of ik hun kado nog heb. Het is alweer jaren verder. En waarom mag ik dat dan niet wegdoen? Ik ben toch baas in mijn huis!

    Foto's maken van sentimentele dingen, dingen die voor mij een 'geschiedenis' had, loste veel op. Ik las ergens dat je even veel nostalgie krijgt over een foto van het ding waar je emotioneel over bent, als over het ding zelf. Okee! Dat ruimt op!

    Dus ik ben gewoonweg de dingen gaan fotograferen, die al heel lang maar lagen te niksen. En vaak had ik daarna ook een klaar en af gevoel: nou mag het weg, want ik heb de herinnering op de foto. De foto is digitaal, dus dat neemt geen ruimte in. Yay!

  • Lonneke Boons

    2 maart 2015 at 20:40 Beantwoorden

    Ik vond het wel jammer dat ze niet door pakte en weg ging gooien. Het bleef zo een open einde. Het voelde meer als een kunstproject.

    Herkenbaar! Bedankt voor de goede tips.

Post a Comment