New-Label | Prestatiedruk onder jongeren en studenten
21697
post-template-default,single,single-post,postid-21697,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-2.6,wpb-js-composer js-comp-ver-4.9.2,vc_responsive

Prestatiedruk onder jongeren en studenten

Heel de dag krijgen we informatie binnen, zoals via Social Media en via nieuwsberichten.

Vaak uitzonderlijke verhalen, van mensen die geweldige en bijzondere dingen hebben gedaan en bereikt en van mensen die iets verschrikkelijks hebben meegemaakt of gedaan. We zien alleen de extremen, waardoor we lijken te vergeten dat de meeste mensen ‘gemiddeld‘ zijn en een weinig ‘bijzonder’ leven hebben. Toch vergelijken we onszelf met die verhalen die we voorbij zien komen. We horen vaak niet het hele verhaal, het hele proces.

We meten ons aan de successen van anderen en voelen ons nietig en niet succesvol, maar een loser. Zonder dat we alle ins en outs weten van die persoon om een volledig oordeel te kunnen vellen.

 

De druk op alles

Toch doet die vergelijking iets met ons. Het zet iets in beweging. We voelen de druk om meer te moeten doen dan een ander, om (ook) succesvol te zijn. We gaan harder werken, meer werken, op alle vlakken. Maar wat we vaak niet zien of niet weten, is dat de succesvolle mensen misschien uitblinken op 1 vlak in hun leven, maar meestal echt niet op alle vlakken. Toch willen we zelf wel uitblinken op alle vlakken. Een superbaan (met een superstudie cum laude aan een superuniversiteit vooraf), een superrelatie, verre reizen, mooi huis, nieuwe auto, slank en verzorgd lijf, en later ook nog 2,5 kinderen die super slim, getalenteerd en bloedmooi door het leven gaan. Alles het beste, altijd meer en gaan voor het hoogsthaalbare. Maar dat gaat simpelweg niet. We moeten accepteren dat we misschien nooit zullen uitblinken op 1 vlak en al helemaal niet op meerdere vlakken. We zullen moet settlen voor minder, in de beste zin van het woord. Want minder is niet slechter, in tegendeel.

 

Bijzonder en toch normaal

Ons zelfbeeld en onze verwachtingen zijn in de war. We denken bijzonder en uniek te zijn. Dat zijn we ook, niemand is hetzelfde, maar ook we zijn allemaal gewoon, normaal, gemiddeld. We willen bijzonder zijn en toch ook weer heel graag normaal. Binnen de marges van normaal, willen we uitblinken en anderen laten verwonderen. We willen allemaal iemand zijn waar men tegen opkijkt. Is dat de definitie van succesvol zijn? Een inspiratie voor anderen zijn? Het beste uit jezelf halen? Alle ballen in de lucht houden en perfect overkomen?

We denken allemaal dat we uitzonderlijke dingen moeten en kunnen gaan doen, om succesvol te worden. Dat we een speciale missie hier op aarde hebben. Wat als ons doel op aarde is dat we hier gewoon zijn? Ik wil ook graag een speciaal levensdoel, die ik hier op aarde moet vervullen. Maar misschien is die er wel niet. We leggen ons hoge eisen op. Maar wat als we nooit iets uitzonderlijks bereiken? Heb je per definitie gefaald als je niets bijzonders met je leven hebt gedaan? Dat is toch gek. We hebben allemaal onze eigen unieke eigenschappen en toch vinden we ons niet goed genoeg.

 

Hoe word je succesvol?

We denken dat we alles kunnen worden en alles kunnen bereiken. Maar het enige wat je echt kunt worden is jezelf. En dat is toch ook goed?

Ik zeg niet dat je geen ambities en dromen en doelen moet hebben. Juist wel, want zingeving maakt ons gelukkig. Maar onrealistische en niet haalbare stippen op de horizon, houden ons gevangen in meer willen en ongelukkig zijn in het hier en nu, omdat je nog steeds je doel niet hebt bereikt en je jezelf een loser vindt. Je kunt niet alles worden wat je wilt. Passie en motivatie brengen je maar zo ver. Je moet er aanleg of talent voor hebben, of heel veel uren instoppen. Meestal is het een combinatie van iets goed kunnen, iets leuks vinden, er moet vraag naar zijn en mensen moeten er voor willen betalen: Ikigai. Naast aanleg en timing. En we kunnen onze tijd maar 1 keer uitgeven. Dus als we echt goed willen worden in iets, moeten we daarop focussen en daar onze tijd instoppen. Niet op alle vlakken tegelijkertijd. We zullen moeten kiezen en dat vinden we moeilijk. Want wat als je het ‘verkeerde’ kies? Dus kiezen we liever niet en proberen we alle ballen in de lucht houden.

 

Is dat wel realistisch?

Daarnaast vraagt het ook op zelfinzicht en zelfacceptie. Weten wie je bent en wat je kunt. Er zitten limieten aan ons groeipotentieel. Als we denken dat dit grenzenloos is en dat inzet en motivatie ons naar onze onrealistische doelen brengen, dan raken we uitgeput, overspannen, opgebrand. Inzet en motivatie zijn ook niet onuitputtelijk. We moeten ook leuke dingen doen, ‘nutteloze’ dingen, fouten maken, opladen, niet altijd ‘on top of the game’, niet altijd presteren. Maar jezelf zijn, mens zijn.

 

Van ongelukkig naar gelukkig

Als we iets willen bereiken, moeten we hard werken omdat te bereiken. En dat is oké. Maar als we onmogelijke dingen willen, dan kom je er niet met hard werken. Sterker nog, dan word je ongelukkiger dan ooit.

Wat nu als het leven niet draait om prestaties, maar om zijn? Waar zou jij mee stoppen als status, geld en succesvol zijn niet meer het doel was? Wat zou je nu veranderen als ook gelukkig zijn niet het doel was, maar dat je besefte dan gelukkig zijn een tijdelijke gemoedstoestand is die komt en gaat?

Geen reactie's

Post a Comment