New-Label | Blog
1815
page-template,page-template-blog-masonry,page-template-blog-masonry-php,page,page-id-1815,page-parent,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-2.6,wpb-js-composer js-comp-ver-4.9.2,vc_responsive

Prestatiedruk onder jongeren en studenten

Heel de dag krijgen we informatie binnen, zoals via Social Media en via nieuwsberichten.

Vaak uitzonderlijke verhalen, van mensen die geweldige en bijzondere dingen hebben gedaan en bereikt en van mensen die iets verschrikkelijks hebben meegemaakt of gedaan. We zien alleen de extremen, waardoor we lijken te vergeten dat de meeste mensen ‘gemiddeld‘ zijn en een weinig ‘bijzonder’ leven hebben. Toch vergelijken we onszelf met die verhalen die we voorbij zien komen. We horen vaak niet het hele verhaal, het hele proces.

We meten ons aan de successen van anderen en voelen ons nietig en niet succesvol, maar een loser. Zonder dat we alle ins en outs weten van die persoon om een volledig oordeel te kunnen vellen.

 

De druk op alles

Toch doet die vergelijking iets met ons. Het zet iets in beweging. We voelen de druk om meer te moeten doen dan een ander, om (ook) succesvol te zijn. We gaan harder werken, meer werken, op alle vlakken. Maar wat we vaak niet zien of niet weten, is dat de succesvolle mensen misschien uitblinken op 1 vlak in hun leven, maar meestal echt niet op alle vlakken. Toch willen we zelf wel uitblinken op alle vlakken. Een superbaan (met een superstudie cum laude aan een superuniversiteit vooraf), een superrelatie, verre reizen, mooi huis, nieuwe auto, slank en verzorgd lijf, en later ook nog 2,5 kinderen die super slim, getalenteerd en bloedmooi door het leven gaan. Alles het beste, altijd meer en gaan voor het hoogsthaalbare. Maar dat gaat simpelweg niet. We moeten accepteren dat we misschien nooit zullen uitblinken op 1 vlak en al helemaal niet op meerdere vlakken. We zullen moet settlen voor minder, in de beste zin van het woord. Want minder is niet slechter, in tegendeel.

 

Bijzonder en toch normaal

Ons zelfbeeld en onze verwachtingen zijn in de war. We denken bijzonder en uniek te zijn. Dat zijn we ook, niemand is hetzelfde, maar ook we zijn allemaal gewoon, normaal, gemiddeld. We willen bijzonder zijn en toch ook weer heel graag normaal. Binnen de marges van normaal, willen we uitblinken en anderen laten verwonderen. We willen allemaal iemand zijn waar men tegen opkijkt. Is dat de definitie van succesvol zijn? Een inspiratie voor anderen zijn? Het beste uit jezelf halen? Alle ballen in de lucht houden en perfect overkomen?

We denken allemaal dat we uitzonderlijke dingen moeten en kunnen gaan doen, om succesvol te worden. Dat we een speciale missie hier op aarde hebben. Wat als ons doel op aarde is dat we hier gewoon zijn? Ik wil ook graag een speciaal levensdoel, die ik hier op aarde moet vervullen. Maar misschien is die er wel niet. We leggen ons hoge eisen op. Maar wat als we nooit iets uitzonderlijks bereiken? Heb je per definitie gefaald als je niets bijzonders met je leven hebt gedaan? Dat is toch gek. We hebben allemaal onze eigen unieke eigenschappen en toch vinden we ons niet goed genoeg.

 

Hoe word je succesvol?

We denken dat we alles kunnen worden en alles kunnen bereiken. Maar het enige wat je echt kunt worden is jezelf. En dat is toch ook goed?

Ik zeg niet dat je geen ambities en dromen en doelen moet hebben. Juist wel, want zingeving maakt ons gelukkig. Maar onrealistische en niet haalbare stippen op de horizon, houden ons gevangen in meer willen en ongelukkig zijn in het hier en nu, omdat je nog steeds je doel niet hebt bereikt en je jezelf een loser vindt. Je kunt niet alles worden wat je wilt. Passie en motivatie brengen je maar zo ver. Je moet er aanleg of talent voor hebben, of heel veel uren instoppen. Meestal is het een combinatie van iets goed kunnen, iets leuks vinden, er moet vraag naar zijn en mensen moeten er voor willen betalen: Ikigai. Naast aanleg en timing. En we kunnen onze tijd maar 1 keer uitgeven. Dus als we echt goed willen worden in iets, moeten we daarop focussen en daar onze tijd instoppen. Niet op alle vlakken tegelijkertijd. We zullen moeten kiezen en dat vinden we moeilijk. Want wat als je het ‘verkeerde’ kies? Dus kiezen we liever niet en proberen we alle ballen in de lucht houden.

 

Is dat wel realistisch?

Daarnaast vraagt het ook op zelfinzicht en zelfacceptie. Weten wie je bent en wat je kunt. Er zitten limieten aan ons groeipotentieel. Als we denken dat dit grenzenloos is en dat inzet en motivatie ons naar onze onrealistische doelen brengen, dan raken we uitgeput, overspannen, opgebrand. Inzet en motivatie zijn ook niet onuitputtelijk. We moeten ook leuke dingen doen, ‘nutteloze’ dingen, fouten maken, opladen, niet altijd ‘on top of the game’, niet altijd presteren. Maar jezelf zijn, mens zijn.

 

Van ongelukkig naar gelukkig

Als we iets willen bereiken, moeten we hard werken omdat te bereiken. En dat is oké. Maar als we onmogelijke dingen willen, dan kom je er niet met hard werken. Sterker nog, dan word je ongelukkiger dan ooit.

Wat nu als het leven niet draait om prestaties, maar om zijn? Waar zou jij mee stoppen als status, geld en succesvol zijn niet meer het doel was? Wat zou je nu veranderen als ook gelukkig zijn niet het doel was, maar dat je besefte dan gelukkig zijn een tijdelijke gemoedstoestand is die komt en gaat?

Help, ik bevries! Hoe te hoge eisen je kunnen blokkeren

Blog 1 (1)

Steeds meer mensen lopen vast. Op het werk/studie of thuis of beiden.

Op zoek naar zichzelf, naar hun passie. Alles kunnen, alle ballen in de lucht houden.

Niet luisteren naar je innerlijke gevoel, maar naar je hoofd.

Doen wat moet, wat hoort, wat er van je verwacht wordt.

Ze voelen constant druk, een hoge druk, te hoog en te langdurend.

 

Ik had vandaag een gesprek met een jongeman. Hij liep vast tijdens zijn studie. Hij begon te laat aan zijn opdrachten. Had daardoor stress en kon niet de kwaliteit leveren die hij wilde. Hij kreeg vaak onvoldoendes terug. Hier baalde hij enorm van. Maar ook gaf hij eerlijk toe, in het weekend graag te feesten, hij was dan niet bezig met school én daardoor was hij doordeweeks erg moe. Ook wist hij niet wat hij met zijn opleiding wilde gaan doen. Maar hij wilde graag zijn diploma halen.

Het boeide mij. Als je graag je studie wilt afronden, maar het lukt niet om aan de opdrachten te beginnen, wat blokkeert je dan? Waar zit de motivatie om je door de opleiding heen te loodsen? Studeer je voor jezelf? Omdat je broer ook een hbo diploma heeft?

Hij moet nu op zoek naar een stageplaats, maar hij weet niet waar hij moet beginnen. Hij vertelde over de richting die hem erg aanspreekt. Ik vroeg hem of hij een lijst had gemaakt met 10 bedrijven erop waar hij graag stage wil lopen. Ik zag hem een beetje schrikken. “Tien? Ik weet niet of ik er 10 weet.” “Het getal maakt niet uit. Als je er 9 hebt of 3 is het ook goed.”

Hij blokkeerde doordat hij gelijk dacht: 10, dan red ik nooit.  Ik vroeg hem of hij als een berg er tegen op zag en niet wist wat het eerste stapje was dat hij vandaag kon zetten. Hij zag inderdaad een berg.

We praten nog even door. Hij gaf toe op school erg onzeker te zijn. Uiteindelijk vraag ik hem een mantra of affirmatie te bedenken. Gelijk denkt hij aan een groot inzicht en een mooie quote. “Hou het klein. Wat vind je van ‘Begin’? Probeer vanuit ‘ik’ een affirmatie op te schrijven.”

“Ik ga gewoon beginnen.”

 

Mooi, toch? Hij blokkeerde doordat hij van zichzelf eiste alles te weten en te snappen en te kunnen voordat hij begon. Maar je mag leren en je mag fouten maken. Geloof in jezelf!

Waarom vragen we zoveel van onszelf? Waarom stellen we zulke hoge eisen? Er is niemand die deze eisen oplegt. En als ze dat wel doen, moet je afvragen of je die persoon in je leven wilt hebben.

We kunnen ons steeds meer vergelijken met anderen, door bijvoorbeeld Facebook. Maar of de vergelijking een realistisch beeld geeft, is natuurlijk de vraag. We zetten toch vooral positieve posts online.

Ook beoordelen we onszelf op heel veel punten. Prestaties, werk, voldoen aan de verwachtingen van anderen, succesvol zijn, slank zijn, auto/huis, etc.

En we verlangen van onszelf dat we slim, knap, dun, sociaal, actief moeten zijn, terwijl we ook een carrière hebben, verre reizen maken, mindfulness zijn, werken vanuit je passie, iets bereikt hebben, onderscheidend zijn, enzovoorts. En niets half doen, maar alles goed, of zelfs perfect. Anders begin er maar niet aan. Niet settelen voor minder. Maar het beste uit jezelf en uit je leven halen. Zodat je achteraf geen spijt hebt. We leggen ons heel veel op.

De angst om het juiste te doen en de juiste keuze keuzes te maken, zorgt er voor dat mensen niets meer doen en niet meer kiezen. “Ik weet het niet meer.” De druk is te hoog.

Ik zie steeds meer mensen om mij heen bevriezen en herken dit ook bij mijzelf. Ik wil graag de dingen vandaag al hebben bereikt. Maar dat gaat niet. Stap voor stap.

Waarom vind jij jezelf niet goed zoals je nu bent? Waarom wil je het altijd goed doen? Waarom ben je streng tegen jezelf? Waarom wil je alles nu hebben bereikt? Waarom ga je harder werken als het niet lukt?

Mijn mantra is:  “Ik kan het niet forceren.”

 

Harder werken is niet de oplossing. Maar milder zijn voor mijzelf wel.

Weet jij welke eisen jij aan jezelf stelt? Wat je tegen jezelf zegt als het niet lukt?

Probeer eens milder te zijn. Voor naar jezelf toe.

Welkom op mijn blog!

Welkom

Leuk dat je op mijn blog bent beland!

 

Ik ben passioneel bevlogen over persoonlijke ontwikkeling en alles wat daar mee te maken heeft.
Dus boeken lezen, webinars volgen, studeren, reizen.
En dit alles wil ik met jullie delen. Vandaar mijn blog.

 

Ik vind het belangrijk dat je tijd hebt voor dingen die voor jou belangrijk zijn.
Dus geen tijd te verliezen, het leven is nu en pak je moment.

 

Ik hou van kennis delen met jullie. Maar ook leer ik graag van anderen. Schroom dus niet en reageer gerust. Als je liever mailt, mag dit natuurlijk ook: l.boons @ New-Label.nl.

Bewaren

Bewaren

Waarom hebben we zo’n obsessie met weten wat ‘normaal’ is?

men-311308_1280

 
Abnormaal
In mijn studieboek van Klinische Psychologie staat dat je pas weet wat ‘abnormaal gedrag’ is als je weet wat ‘normaal gedrag’ is. Als je weet hoe je het moet plaatsen, in welk refentiekader. Maar het is geen harde grens. Het is niet zwart-wit. Wat voor jou normaal is, is voor mij niet normaal.
Normaal verdeling
Niet alleen in gedrag zijn we op zoek naar de norm, ook in statistiek kijken we naar gemiddelden en normaal verdelingen. In het midden van de grenzen zitten. Het midden is ‘normaal’.
Maar waar leggen we de grens? Wanneer is iets niet meer ‘normaal’ maar ‘apart’ of ‘uniek’? Of ‘bijzonder’? ‘Normaal’ wordt gezien als ‘goed’, ‘niet afwijkend’. Lopen in de pas. Geen onverwachte dingen doen of zeggen.
 
De norm
En dit komt op heel veel plekken terug. Zodra je afwijkt van de norm, van het meest bewandelde pad, vinden mensen het raar. Kunnen ze je niet plaatsen.
Toch proberen we iedereen te meten en onder te brengen in statistieken.
Op mijn werk moest ik een persoonlijkheidstest invullen. Natuurlijk leer je jezelf dat beter kennen en kun je inzichten krijgen. Maar waarom plaatsen we onszelf zo graag in een hokje? Wat als we niet in een hokje te plaatsen zijn? Maken we dan een nieuw hokje aan?
 
Nooit helemaal normaal 
Ik snap dat we ergens bij willen horen. Maar waarom willen we zo graag weten wat normaal is?
Waarom willen we ons vergelijken met een gemiddelden? We meten onszelf en onze eigenwaarde af aan cijfers die eigenlijk niets zeggen over wie we zijn. We zijn allemaal uniek. We kunnen nooit 100% normaal zijn, gelukkig. Ergens zullen we afwijken van de statistieken.
 
Je bent uniek, gelukkig 
We hoeven niet altijd de gulden middenweg te vinden of het geijkte pad te bewandelen. Waarom zoeken we niet onze eigen weg? Onze eigen ‘normaal’. Wanneer vinden we onszelf goed genoeg? Wanneer stoppen we met vergelijken?
Ik hoop dat authentiek en jezelf zijn belangrijker wordt dan ‘normaal’ zijn. Dat we stoppen met meten om te weten wat normaal is. En stoppen met onszelf te vergelijken met die normaal verdeling. Normaal zijn is ook goed, maar jezelf zijn is beter.
“Wees jezelf, er zijn al zoveel anderen” Loesje